Een bak ellende

Een bak ellende

Voorstelling: 
Hellend Vlak
woensdag, 5 september, 2018

De dag erop kwam alles goed. Ongepland gingen we naar een dansvoorstelling bij het Watersnoodmuseum. Die zou maar een klein uurtje duren en het was min of meer onderweg naar huis. Hellend vlak van Vloeistof. Vier jonge dansers uit heel Europa op een pannendak in het water. ‘Jullie mogen best de andere kant op kijken, hoor’, zei een van de dansers in het Engels. Hij zei nog meer, maar die ene zin volstond. Omdat we de avond ervoor niet de andere kant op hadden mogen kijken. Het was fris en grappig en verre van pathetisch of pretentieus en het ging natuurlijk over de opwarming van de aarde en dat we daar allemaal mee te maken zouden krijgen. We mochten er allemaal het onze van denken. Uiteindelijk belandden ze alle vier in het water en toen was het afgelopen. Ik wilde er niet weg. De zon scheen aangenaam, en ik kon me niet losrukken van die jonge dansers en de regisseuse. Ik wilde zelf dansen en in het water vallen. Dan weet ik dat het goed zit: als ik zelf wil dansen en in het water vallen, of zelfs een pannendak wil afnemen met een kruimeldief, dan besef ik dat dat waar ik naar heb zitten kijken meer dan goed was.

hellend vlak