En tijd...

En tijd...

Naar het plafond staren
Vermoeid of niet, het Vloeistof Team (zoals we vermeld staan op de naamkaartjes van de conferentie) ligt de eerste nachten hier in Montreal vooral naar het plafond te staren. Nog nooit een groep mensen meegemaakt die vrijwillig om zeven uur ’s ochtends aan het ontbijt zit. Een jetlag is een vreemd fenomeen.

Om zes uur op voor het interview dat we hebben met de universiteitsradio is dan ook geen probleem. Wanneer we aankomen is de frisse organisatrice van de conferentie (immer onaangetast door de tijd) al druk aan het uitleggen waarom Ben ik nu hier op deze conferentie met als thema ‘tijd’ staat. Zij uit haar verbazing over het feit dat wij ons leven zo sterk laten beïnvloeden door een artificieel gecreëerd fenomeen, de klok. De klok beheerst ons leven, op een bijna wrede wijze. Volgens haar kan kunst onze ervaring van tijd doen veranderen, door bijvoorbeeld een flow op gang te brengen of alternatieven voor tijdsbeleving te geven.

Vliegen in slowmotion
Door dicht bij de werkelijkheid zoals we hem kennen te blijven, maar kleine, soms bijna onzichtbare aanpassingen te maken weet Ben ik nu hier heel subtiel door het oppervlak van de gestructureerde tijd heen te breken, vertelt de organisatrice. Je komt in een droomtijd terecht, waarin je normale tijdsbeleving langzaam en bijna onopgemerkt verandert. Zoals de toeschouwer die vertelde dat ze tijdens het lopen er op een gegeven moment geen idee meer van had hoe lang ze eigenlijk al aan het lopen was.

Door op normaal onopgemerkte elementen in te zoomen ervaar je als een soort Alice in Wonderland  je omgeving in slowmotion. Tegelijkertijd maakt het lopen zonder te weten wanneer of waar je eindigt dat de tijd voorbij vliegt. Je mist je gebruikelijke referentiekader, op deze hoek ben ik halverwege, vanaf hier is het nog vijf minuten lopen.

Als in een film
In deze vervreemdende ervaring van tijd is het niet verwonderlijk dat veel van de toeschouwers zeggen dat ze in een filmische ervaring zijn beland. Film is bij uitstek een medium dat speelt met tijd. In anderhalf uur maken we een mensenleven mee, of slechts een avond. De conferentie wijdde dan ook een hele dag aan het thema film. We leerden dat films die plaatsvinden in één nacht vaak het thema verandering met zich meebrengen. Tussen ‘dust’ en ‘dawn’ is alles mogelijk. Bij de nacht hoort ook een stedelijke omgeving en excentrieke figuren. Al hebben wij tijdens Ben ik nu hier ervaren dat die excentrieke wezens echt niet alleen ’s nachts door de straten struinen. Dit bleek uit het verhaal van danseres Sarah, die vertelde dat tijdens haar route een oudere dame in haar ondergoed het huis uit kwam stormen om te kijken wat er allemaal op haar stoep gebeurde.

Duurt het nog lang?
Over excentriek gesproken, de afsluiting van deze conferentie moest natuurlijk een bijzonder tintje hebben. Wij gingen de nacht in met een zogenaamd ‘long dinner’. Naast alle wijze lessen uit de lezingen, leerden wij tijdens dit ‘long dinner’ dat in het spelen met tijd langer echt niet altijd beter is. Het ‘long dinner’ hield vooral in dat we lang op het eten moesten wachten (en een kool moesten masseren, maar dat is een ander verhaal). Waar alle deelnemers vermoeid waren van een intensieve conferentie en een heftig feestje de avond daarvoor zagen wij in een bijzondere vorm van slow motion langzaam alle deelnemers verveeld en vermoeid één voor één onder de tafel wegzakken.